In zorg hadden wij een vrouw van 89 jaar.
Ze woonde in een woonwagenkampje.
Als je het kampje wilde betreden moest eerst de dochter gebeld worden omdat er valse honden liepen die zo in je broek hingen. De honden moesten dan even opgesloten worden.
Overal lag handel waar je langs moest manoeuvreren om de woonwagen van mw te bereiken.
Mw had prachtig lang geblondeerd haar, opgestoken met pijpenkrullen aan de zijkant.
Altijd opgemaakt, lange rood gelakte nagels, gouden ketting om met een foto van haar overleden man en strakke pantertruitjes aan.
Er kwamen altijd kinderen en kleinkinderen op bezoek bij mw. Even een sigaretje met mw roken en vertellen waar ze mee bezig waren. Zo kwam er een keer een kleinzoon op bezoek. Hij zei “opoe ik ga echt stoppen met dealen en hard drugs gebruiken”. Mw antwoordde dan, “heel goed jongen , opoe is trots op je”!
De eerste keer dat ik mw ging wassen schrok ik van een vreemde rode plek op haar verrimpelde magere ruggetje. Ik vroeg mw of ze wist wat het was.
Dat is een tatoo zei mw. Die zit er al 60 jaar! Het was een prachtige roos nu is hij verlept net als ik.
Ik trok de huid strak en op de rode plek ontstond een mooie roos.
We hebben er iedere keer weer om gelachen.