Aan het begin van mijn avonddienst kwam ik bij mw G. Een Marokkaanse dame op leeftijd.
Mw spraak geen Nederlands, communicatie ging altijd non verbaal.
Mijn taak was om mw haar medicatie te geven, ik moest er op toezien dat mw deze ook echt ingenomen had.
Mw had soms echt geen zin om de medicatie in te nemen, dit was een gevolg van haar ziektebeeld.
Meestal lukte het dan toch door even bij mw te gaan zitten, het stukje aandacht non verbaal was dan voldoende om mw de pillen in te laten nemen.
Deze keer echter niet. Mw was zeer resoluut, gooide de pillen boos in de rondte en wilde ze niet innemen.
Ik ging bij mw zitten, mw draaide haar hoofd weg en wees me het gat van de deur.
De tv stond zachtjes aan met een Marokkaans muziekprogramma. Ik pakte de afstandsbediening en zette de tv harder en begon een beetje mee te neuriën. Mw G. zette de tv nog harder en zong ineens mee. Ze pakte mijn hand en trok me overeind. Ze liet me een Marokkaanse dans zien en genoot zichtbaar.
Daarna trok ze een kast open en haalde een rode Marokkaanse jurk tevoorschijn, ik moest hem aantrekken over mijn kleren. Hierna kwam een grote parfumfles tevoorschijn. Ze goot dit over mijn handen en jurk. We dansten een paar minuten door op de muziek van de tv.
Toen de muziek afgelopen was pakte ik de pillen van mw en gaf ze in haar hand. Ze nam ze gelijk in.
Ik mocht de jurk niet uittrekken en mocht hem houden van haar. Ze zwaaide me uit toen ik wegfietste in de rode jurk.
De cliënten die ik die avonddienst nog moest bezoeken merkten op dat ik erg veel parfum op had die avond….
